Profesor Władysław Jewsiewicki

Prof. Władysław Jewsiewicki urodził się w 1910 r. w Mitawie. W Wilnie ukończył Wyższą Szkołę Nauk Politycznych w 1938 r. i Uniwersytet Stefana Batorego w 1939 r.

W 1950 r. obronił na Uniwersytecie Łódzkim pracę doktorską „Przemysł filmowy w Polsce międzywojennej od 1919 do 1939 r.”. Był to pierwszy w Polsce doktorat z dziedziny historii filmu i filmoznawstwa.

Przez wiele lat był wykładowcą PWSFTviT w Łodzi i Uniwersytetu Łódzkiego. W 1982 r. otrzymał stopień profesora zwyczajnego i objął stanowisko dyrektora Instytutu Teorii i Historii Filmu i Telewizji na PWSFTviT.

Jego zainteresowania badawcze obejmowały szereg zagadnień i problemów. Wiele uwagi poświęcił początkom kina. Dzięki jego pracy nie zaginęła pamięć o pionierach polskiego kina, m. in. o Kazimierzu Prószyńskim i Janie Szczepaniku. Był znawcą kina radzieckiego, żywo interesował się powstaniem warszawskim – zwłaszcza jego fotograficzną i filmową dokumentacją.

Spośród ponad 120 prac naukowych, jakie pozostawił po sobie prof. Jewsiewicki warto wymienić m. in. książki: „Prehistoria filmu” (1953), „Polska kinematografia w okresie filmu niemego” (1966), „Polska kinematografia w okresie filmu dźwiękowego” (1967), „Kronika kinematografii światowej” (1967), „Kazimierz Prószyński” (1974), „Ezop XX wieku. Władysław Starewicz pionier filmu lalkowego i sztuki filmowej” (1989).

Prof. Władysław Jewsiewicki był jednym z najwybitniejszych polskich filmoznawców XX wieku. Za swoje zasługi został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł w roku 2004.